Roze pracht

Je wordt geboren als een hulpeloze roze pracht. Liefdevolle verzorgers kunnen niet anders dan jouw kwetsbare wezentje opvullen met de beste voeding. Je rolt om, leert steeds beter te observeren, gaat lachen en communiceren zonder bestaande woorden. Je ontdekt de wereld kruipend op je geschaafde knietjes. Je vindt dat uiteindelijk niet genoeg en leert door vallen en opstaan hoe je kunt lopen en kunt blijven staan. Je wordt steeds meer een peuter en groeit uit tot een kleuter. Het vrije leventje is voorbij als je van alles moet in de structuren van het aardse leven. Veel kindjes gedijen, maar sommige spruiten lijden. De verzorgers kijken mee hoe ze hun kleine wondertje verantwoord kunnen laten oefenen. Vallen hoort daarbij. Ze plakken zoete pleisters als er schrammen worden behuild. De verzorgers moedigen hun kindje echter steeds opnieuw aan om toch weer verder te gaan met de spannende initiatieven. Een gezonde ouder wil namelijk niets liever dan sterke kinderen voortbrengen die goed voor zichzelf kunnen zorgen. In de puberteit zul je hopelijk regelmatig de kont tegen de krib gooien. De eigen identiteit vinden is namelijk van cruciaal belang om levensgeluk te vinden. Wijze en geduldige ouders schatten in waarop ze wel of juist niet op moeten reageren en lossen deze ‘afzet-reacties’ op met een dosis humor en relativeringsvermogen. De puber moet nu eenmaal zijn eigen doornige pad vinden. Hopelijk zijn de doorns niet te groot, wordt ervan geleerd en bloeien er ook veel rozen. Als je dan uit gepuberd bent, wil je verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven. Je neemt de stappen die passen bij de eigen aard en je probeert een gerespecteerd jong volwassene te zijn. Er valt nog veel te leren, maar er staat al veel op geordende rijtjes. Wat later in je leven krijg je wellicht het geluk om zélf een nieuweling op deze wereld te zetten. In de rol van ouder herken je ineens de moeilijkheden die je eigen ouders moeten hebben ervaren. Als volwassene kom je vanuit je zorgvuldig opgebouwde zelfstandigheid emotioneel nog dichterbij je ouders. En dan komt er een moment dat je ook mag gaan zorgen voor hen. De rollen draaien zich om. De opa’s en oma’s zijn vervuld van trots als ze hun grote kind zien redderen. Ze zien dat hun opdracht is vervuld. De roze pracht is omgezet naar kleurrijke kracht. De senioren zijn gerust in de wetenschap dat hun liefdevolle opvoeding hun opgeschoten kroost op ieder moment troost. Ze zien hun oudste kleinkind venijnig krabben aan een rood jeugdpuistje. Ze lachen zich opnieuw tot een roze hulpeloze pracht en ze weten: ook dit komt op zijn pootjes terecht.