Iedere dag neem je je voor het nu écht goed te doen. Je weet dat het niet meevalt. Je begrijpt elkaar namelijk niet vanzelfsprekend. En weer verlies je voor de zoveelste keer je geduld. Je voelt jezelf falen. Je leeft vanuit een ander perspectief. En toch ben je thuis bij elkaar. Je bent elkaars maatje en vormt een goed team. Samen vorm je een geoliede machine die veel werk verzet en vertrouwd voelt. Je lijkt elkaar door en door te kennen. Tegelijkertijd ook helemaal niet. Je voelt je vergroeid met elkaar en tevens wat vervreemd. Kan dat eigenlijk wel? Dat je door de lange tijd die je samen bent wel in alle netwerken met elkaar verweven bent, maar op diep wezenlijk zielniveau elkaar gedurende de weg deels bent verloren? Het is mogelijk. Terwijl je elkaar al die jaren zo nodig had, kon je niet helemaal vinden wat je zocht en je bent op drift geslagen. Net als die ander. Je probeert je gemis te compenseren door interessante bezigheden. De één groeit de ene kant op en de ander kiest een andere weg. Met de wortels van het bestaan nog in elkaar gedraaid, bloeien er heel andere bloemen aan het samengestelde wezen dat jullie relatie is geworden. Aan de ene kant bloeien er stralende rode bloemen en aan de andere zijde zijn ze prachtig geel. Ze zijn precies even mooi. Alleen niet te vergelijken. Nu komt het spannendste stuk van het verhaal. De vraag is of de kluwen van wortels nog helpend of is het juist een ballast die mag worden ontward zodat ieder zijns weeg mag inslaan en nóg meer tot bloei kan komen? Op eigen kracht of in een ander wortelstelsel. Met andere woorden; biedt het gedeelde stuk nog voldoende voeding of vergiftigt het elkaars grond? Hoe kom je daar achter? Het lijkt een balans die ieder moment anders aanvoelt. Er is zoveel goeds, maar ook is er onvrede. Wanneer is iets goed genoeg en wanneer is iets fout? Men zegt vaak dat de maat vol is als je jezelf niet meer kunt zijn of als je niet meer groeit met of aan elkaar. Maar het groeien gaat nog prima en je kunt ook enorm jezelf zijn. Juist door die verschillen! Je voelt je alleen vaak niet écht gezien, gehoord en begrepen. Dan rijst de vraag of je dit op andere manieren kunt vervullen. Dat lukt een hele poos. Totdat het gemis weer op je deur tikt en het omslaat in frustratie, boosheid en tenslotte verdriet. Ingewikkelde materie. Net als de verstrengelde wortels. Toch besluit je geduld te hebben en op gezette tijden de chaos te bekijken. Wie weet komt er nog een tijd dat er tussen die rode en gele bloemen wat oranje gemengde bloeisels ontspringen. Wat zou je spijt hebben als je dat schitterende met compassie gemixte schouwspel niet had afgewacht. Vergroeid geniet je dus maar gruwend van deze nooit eindigende zoektocht.