Ergens diep in de zee groeien de meest prachtig gekleurde vormen. In tropische wateren vormen ze hele landschappen van weelderig wuivende armpjes, kroontjes en bloemachtige verschijningen. Officieel horen ze in de klasse van de Anthozoa ofwel de bloemdieren en bevolken ze de stam van neteldieren. Koraal is de thuisbasis en schuilplaats van onnoemelijk veel zeevolkjes. Vanuit het rif zwemmen en kruipen ze af en aan. Of deze zeewezens ook gevoelig zijn voor de prachtige vormen en kleuren is maar de vraag. Ze weten niet beter of ze zijn daar heel hun leven al mee omringd. Zo is het ook voor Inge inktvis. Ze jaagt er zolang ze zich kan heugen op allerlei vissoorten. Ze slaat toe vanuit haar schuilplaats op het moment dat haar prooi dat het minste verwacht en heeft daardoor vrijwel altijd beet. Langzaam wordt het wat warmer daar op die bodem. Er komen steeds meer vierarmige vreemde wezens met plastic brillen en zwemvliezen voorbij. Ze maken het water troebel. Ergens in die tijd begint het koraal af te sterven. Het verliest haar kleur en zachtheid. Inge is daardoor steeds genoodzaakt om een nieuw onderkomen te zoeken. Op een gegeven moment komt ze bij een kronkelende koraalkolonie die wel wat op haar hoofd lijkt. Het is hersenkoraal. Inge voelt zich ermee verwant besluit daar te blijven. Lange tijd gaat dit goed. Totdat de dag aanbreekt dat ook het hersenkoraal begint te vergrijzen. Inge doet wat ze kan om haar hersenkoraal te redden. Ze poetst het op met haar acht poten, probeert zuiver water te behouden door zo min mogelijk met haar inkt te knoeien en probeert een koude stroming te creëren door met haar tentakels als een radarboot tekeer te gaan. Inge krijgt er een heuse brainfreeze van. Even denkt ze dat ze net als de hersenkoraal zal verstenen. Haar acties mogen helaas niet baten. Het koraal sterft af en wordt zo hard als beton. Inge schuift dus maar weer een stukje op. Op een dag schuift er een schaduw over het wateroppervlak. Er verschijnt een enorm lang soepel ding dat is gemaakt van vierkantjes touw. Het dode koraal verdwijnt erin samen met vele zeevriendjes en planten. Inktvis kijkt toe hoe het stukje levend en dood landschap wordt weggesleept. Inge zwemt snel naar de oppervlakte en ziet hoe de vangst op een strand wordt uitgestort. Het hersenkoraal ligt nu midden in de zon. Inge voelt hoe haar gedachten verknopen tot een verwarde kronkelende kluwen. Ze ontrafelt die in strengen van hoop. Ze bidt met haar acht in elkaar gevouwen poten dat die wezens met vier tentakels ook op tijd uit hun brainfreeze zullen ontwaken, zodat haar zeewereld niet met huid en haar ten onder zal gaan…