Een gezond moederhart probeert altijd het beste te doen voor haar kroost. Ze doet dat zonder blikken of blozen met het grootste gemak ook ten koste van zichzelf. Zij schat in wat het kind nodig heeft en kijkt hoe ze het kind kan stutten, begeleiden en coachen. Maar tevens kijkt ze hoe ze haar kind zoveel mogelijk vrijheid kan geven zonder in de valkuil van angstige projecties te vallen. Het is een voortdurend zoeken van koesterende nabijheid en liefdevolle afstand. Zeker als het kind nog in de groei is. Als het kind volwassen wordt, kan de koesterende nabijheid gaan irriteren. Hoe goed de intenties ook zijn. Liefdevolle afstand mag dan de boventoon gaan voeren. Op die manier kunnen de vleugels zonder belemmering worden uitgestrekt en kan de moeder weer meer in haar eigen flow komen. Het valt niet mee om tijdens deze dans van beschermen en vertrouwen schenken altijd de juiste passen te maken. Je staat vaak op tenen, je draait per ongeluk naar links, omdat je dat altijd deed of je vergeet een versnellend hupsje te maken bij een razendsnelle verandering. Het hart van goud voelt dan soms als een hart van hout. Het lijkt stug en zwaar. Het moederkompas laat het afweten. Het gaat niet meer automatisch. Zaken die lang goed gingen hebben kordate bijstelling nodig. Steeds opnieuw. Want de ene keer vraagt het grote kind om liefdevolle afstand en in de andere situatie is koesterende nabijheid weer nodig. De jong volwassene bivakkeert tussen het tafellaken en het servet. Een vreemde fase. Pas als de vogel écht is gevlogen, kan het moederhart weer tot rust komen. Het voelt zich verguld met de taak die is volbracht. Tot het moment dat er toch weer een berichtje komt met een hulpvraag. Het moederhart is onmiddellijk in staat van paraatheid en slaat met gemak wat slagen over. Zorg vloeit weer rijkelijk. Het hart spreekt zichzelf toe en weet dat het kind volgroeid is en het vaak beter weet dan zij zelf. Het moederhart hoeft alleen maar warm te zijn. Het grote wijze kind zal echter altijd het kind blijven. Ook al lijkt het dat niet altijd te accepteren of zelfs te waarderen. Het moederhart beseft dat dit normaal is. Want ook zij is en blijft het kind van haar eigen ouders. Ze zijn nooit in haar achting gedaald toen zij van hen wegvloog. De liefde en dankbaarheid zijn meegegroeid. Gezonde afstand maakt zaken heel helder. Het moederhart maakt een vreugdedansje. Ze trapt niet op tenen, draait precies in de goede richting, ze struikelt, maar maakt meteen het juiste sprongetje om haar verzakking te corrigeren. Ze ziet met een lach in haar kamers en een opgeluchte zucht in haar boezems dat oprechte liefde eeuwig blijft doorkloppen.