Waar zou jij willen uitkomen aan het einde van de trap die leidt naar jouw hemel? Is het een pretpark waar je oneindig lang in achtbanen kun gillen of is het een tropisch strand van waar je gewichtloos mag snorkelen tussen de meest wonderlijke zeedieren? Misschien wil je wel voor onbepaalde tijd in luilekkerland rondlopen en de heerlijkste gerechten proeven zonder ook maar een moment na te denken over je gezondheid. Mogelijk wil je luisteren naar harmonieuze muziek die uit engelenharpen vloeit als kristallen druppels. Zo sereen dat je voortdurend in katzwijm ligt. Als je van wat ruiger materiaal houdt, word je wellicht meer geraakt door toeren als een eeuwige Hells Angel onder het genot van het duivelse gedreun van een bulderende motor. Misschien wandel je gewoon graag eindeloos verder op je groene bospad. Zo hebben we allemaal onze eigen dromen en ideeën over wat ‘hemels’ is. Voor de meeste mensen heeft het iets te maken met blijdschap, geluk en lichtheid. We leven echter in dualiteit. Vandaar dat het voor ons kloppend lijkt dat er eerst een pittige trap beklommen moet worden, voordat genoten kan worden van een adembenemend uitzicht. De trap is de inspanning, weerstand en tegenslag en de top is de lyrische beloning. Wat zou het verband kunnen zijn tussen het roetsjen in een achtbaan, het dobberen in blauwe wateren, het luisteren naar mooie muziek en het voelen van de wind zo op je motor? Wellicht vergeet je jezélf op die momenten. Je verdwijnt even. Je voelt je één met een heerlijke ervaring. Je verbind je met iets groters dan jezelf. Is dat wat een mens nu écht wezenlijk gelukkig maakt? Het volle besef dat je niet afgescheiden bent van al het andere om je heen? Wordt dit benadrukt in de natuur, in het water, op een motor of in de achtbaan? Het zou zomaar kunnen. Even is het gevoel van eenzaamheid of ‘alleen-voelen’ dan weg. Je voelt je zielsgelukkig. Wat zou er gebeuren als je dit gevoel van ‘eenheid’ steeds opnieuw kan oproepen? Ook in situaties die helemaal niet zo leuk zijn. Zou dit dan leiden naar continu geluk? Het valt te proberen. De enige trap die je dan nog hebt te beklimmen is de trap van je eigen mindset. Zodra die afbuigt naar de kilte, weet je dat je een verkeerde afslag nam. Je keert terug en volgt de richting van de liefde. Je vrije geluksgevoel keert terug. Op deze manier wordt zelfs het smerigste aardse slijk getransformeerd naar de zuiverste hemelse modder. En dát zonder dat je een voet op een trap hebt gezet of ook maar één seconde in luilekkerland bent geweest.