Eindelijk is het dan zover. Je begeeft je naar een concert waarvan je torenhoge verwachtingen hebt. Je kunt het hele repertoire uit je hoofd meezingen. Het is alsof de artiest je buurvrouw is, omdat je met haar bent opgegroeid. Je weet teveel over haar privéleven uit de blaadjes en filmpjes op social media. Je wandelt eerst snel en rent daarna langzaam op je doel af. In de buurt van de zaal komt het walmende geluid met een galmende geurenmix je tegemoet als een verstikkende vriend. Je houdt ervan, maar vindt het ook veel. Je neus verwerkt de melange van zweet en bier gemaskeerd door parfum en deodorant. Je doet je oordoppen in en bedenkt dat het jammer is dat er geen geurfilters bestaan die je onopvallend in je neus kunt stoppen. Het voorprogramma is nog volop bezig en de zaal is al mudvol. Je besluit aan de zijkant te blijven staan, zodat je gemakkelijk een drankje kunt kopen. Eentje maar, want de prijzen zijn exorbitant hoog. Ook voor de merchandise moet je heel wat uurtjes werken. Stipt op het tijdstip waarop de show zou starten verschijnt je idool. De zaal ontploft en juicht de longen uit het collectieve lijf wat deze gelijkgestemde massa samen vormt. Een gouwe ouwe zorgt ervoor dat de stemming er meteen in zit. Het gevarieerde publiek is lyrisch. Maar dan komt een rauwer stuk. De muziek lijkt steeds harder te gaan. Je oordoppen vangen de scherpste randen op, maar toch dendert het door je lijf en hoofd. Ook de lampen flitsen steeds frequenter en feller. De eerste prettige bedwelming slaat om in het gevoel van een overdosis. Ineens lijk je in een tandartsstoel te zitten en onderga je een zenuwbehandeling. Je probeert uit wat het draaglijker maakt; de gewelddadig denderende muziek en lichten door je heen laten gaan in een soort van overgave of je verzetten tegen het nietsontziende en ongehoorde bombardement. Als dat niet lukt, probeer je jezelf af te leiden en kijkt rond. Alle aanwezigen zijn in extase. Jij gaat op een minder prettige manier uit je dak. Je voelt je een buitenaardse. Waarom ben jij de enige die een verdoving nodig heeft? Je wilt vluchten naar de bar, maar bedenkt dat je dan je plek in de zaal wel kwijt bent. Nog even doorzetten dan maar. Je geduld wordt beloond door wat rustige ballads. Daarna zijn de ruigere gedeeltes beter te verdragen. Wat is toch de lol van deze oorverdovende frequenties? Het lijkt een collectieve gekte waarin iedereen lachend aan ten onder gaat. Met oorsuizen of doofheid als resultaat. Dat zorgt ervoor dat het volume weer moet worden opgeschroefd om nog iets te kunnen horen. Met het gevoel dat je zenuwuiteinden als antennes uit je hoofd pieken, loop je volledig overprikkeld naar je auto. Voor de zoveelste keer beloof je jezelf dat dit echt de laatste keer was.