Stel je eens voor dat alles transparant is. Dat je zou kunnen zien wat iemand op zijn kerfstok heeft aan de gloed in zijn ogen. Beeld je eens in dat je aan een herkenbare streepjescode op het voorhoofd zou je kunnen zien hoeveel trauma’s iemand heeft opgelopen. En dat je aan de hoeveelheid sproeten op de wangen zou kunnen zien hoe vaak en diep hij in de rouw heeft gezeten. Veronderstel eens dat je aan de rimpels het aantal geboekte successen zou kunnen tellen. En dat de goede daden zich zouden tonen als grijze haren. Stel je ook eens voor dat iemands neus zou groeien als hij leugens vertelt en dat iemand met eerlijke intenties een lichtgevende cirkel boven het hoofd heeft. Zou je je anders gaan gedragen? Zou je meer compassie hebben met de ander die wel een erg intense streepjescode op zijn voorhoofd heeft? Of zou je juist bang zijn van de mensen die een intense gloed in hun ogen hebben? Zou je in de buurt willen zijn van mensen met veel sproeten, omdat je op hen lijkt? Zoek je mensen met rimpels op, omdat je wilt leren van of wilt meeliften op hun voorspoed? Soort zoekt soort zegt men. Het is maar goed dat echte transparantie niet bestaat. Dan blijft er nog iets te ontdekken. In het leven zoals wij dat kennen tonen rimpels aan dat er ofwel sprake is van bepaald genenmateriaal, watertekort ofwel ouderdom. Rimpels zeggen in het laatste geval iets over levenservaring. Die ervaring kan van alles bevatten. Een gloed in iemands ogen kan ook allerlei betekenissen hebben. Het kan begeestering zijn, maar ook woede. Het is aan jou om de ander te leren kennen en te doorgronden. Dat maakt het leven interessant. Als je ervan uitgaat dat je de ander nooit helemaal zult begrijpen, blijft het levenslang de moeite waard om te onderzoeken wat er schuilt achter bepaalde meningen, uitspraken en gedragingen. De prachtige ‘hoofdvangst’ is dat je jezelf steeds beter leert kennen. Op den duur word je dan vanzelf wat doorzichtiger. Je hebt namelijk helemaal niets te verbergen en laat graag je kern zien. Je nodigt daardoor de ander vanzelf uit om ook zonder gêne zijn ‘echte ik’ te laten zien. En daar is iedereen het meeste bij gebaat. Dan ontstaat er echt contact. Door het leven getekend, word je je langzaamaan de meest authentieke versie van jezelf. De imperfectie toont aan dat je menselijk bent. Als je daar vrede mee hebt, is het leven perfect. En dat willen we allemaal toch zo graag? Dat is zo transparant als de gerimpelde lichtgevende gloed die over je grijs behaarde streepjescode en iets te lange sproetige neus valt. Botox en haarverf zijn voor jou verworden tot waardeloos materiaal.