Kun jij je ook zo verkneukelen bij het idee dat er een aantal vrije dagen komt waarop je niks moet en alles mag? Je verheugt je op de avonden. Binnen steek je kaarsjes aan om de sfeer te verhogen. Je settelt je in een hoekje van de bank met een boeiend boek of je besluit te gaan kijken naar wat oude films waaraan je goede herinneringen hebt. Maar nu eerst een ontbijtje. Je ziet vanuit je ooghoek een half geroosterde noot liggen op tafel. Je denkt; die is vast uit de muesli gevallen. Je stopt hem in je mond, want je vindt verspilling van eten echt niet kunnen. Je kauwt wat en denkt: poeh, wat een muffe aangebrande smaak. Je twijfelt: slik ik het door of spuug ik het uit? Na wat doorkauwen wordt het nog smeriger en wat papperig. In een opwelling spuug je het ding toch maar uit in de vuilnisbak. Bah, echt heel vies. Ineens kom je tot een gruwelijk besef. Je vraagt aan je partner: heb jij toevallig een hondenbrokje op de eettafel gelegd? Doodleuk zegt hij: “Oh ja, dat ben ik vergeten. De hond wilde het niet”. Je schaterlach komt er door je gelijktijdige kokhalsneiging wat vervormd uit. Je bent erg blij dat je het papje niet hebt doorgeslikt. Na een licht verteerbaar ontbijtje besluit je het bos in te gaan. Mét je hond, zodat hij ook wat meer eetlust krijgt. Hoewel je het hem niet kwalijk kunt nemen dat hij niet staat te popelen om die brokkentjap. De wandeling neemt surrealistische vormen aan. De hond mag los en jaagt een vos op die in een bosje vlucht. Uit dat bosje springt vervolgens een hert waar de hond helemaal hyper van wordt. Rien Poortvliet zou jaloers zijn geweest op deze taferelen. Je moet een half uur hopen dat je de hond weer te pakken krijgt. Hij heeft de wilde vrijheid gevoeld en laat zich niet zomaar weer aan het lijntje laten houden. Je mijmert intussen maar wat over de oude films. Welke zul je eens gaan kijken straks? Verder wandelend kom je een boom met een mostekening tegen die antwoord geeft op je vraag. Het moet duidelijk E.T. worden. Het is bijna dagelijkse kost. Je raakt verzonken in je gedachten, stelt jezelf een vraag en het universum geeft antwoord. Metafysica ten top. Je begrijpt niet dat iemand nog kan geloven in toeval. Je waardeert de bemoste gouden tip en ziet later in de tv-gids dat E.T. die week gewoon wordt uitgezonden. Je hoeft dus niet eens in je stoffige dvd-verzameling te duiken. Wat een weelde. Die avond besluit je rustig in een boekje te duiken. Je droomt die nacht een verwarrende droom over E.T. die bij het lezen een bemoste vossenstaart als bladwijzer gebruikt en zo nu en dan wat brokjes uitbraakt. De volgende ochtend word je fris wakker en ben je klaar voor een nieuw avontuur.