Het is weer eens tijd voor een pikzwart inkijkje in een onbekende wereld. Zo rond de kerst is er een volkje dat het steeds meer naar de zin krijgt. Tijdens de donkerte voelen ze zich namelijk zeer senang. Ze kunnen zich steeds vrijer bewegen. Ze lopen zonder lantaarntjes door sloten en steegjes. Op zoek naar mensen die het lef hebben om in zich in het donker te verplaatsen. Als ze zo’n sterveling tegenkomen, is die nog niet jarig. Ze laten mensen struikelen en slepen ze zonder enige gêne naar een plek die uit het zicht van andere voorbijgangers ligt. Ze zuigen daarna al het levenslicht uit die warmbloedige mensen, om ze daarna levenloos achter te laten. In onze tijd kennen we ze onder namen vampier of dementor. Dit agressieve volk wordt lucifugum genoemd, ofwel de lichtschuwen. Naast de elementalen die horen bij de aarde, water, lucht en vuur, bestaan er volgens Psellus, een Byzantijnse Griekse monnik uit de elfde eeuw, ook de ondergrondse geesten. De lucifugum vormen een afgesplitste categorie van het ondergrondse volk. Ze zijn onbekend, omdat ze ervoor zorgen dat ze nooit worden gezien. De Griekse Proclus bedacht deze rusteloze en kwaadaardige lichtschuwende geesten. Mogelijk hebben de lichtschuwen hun fobie opgelopen doordat ze zich nooit meer gewaagd hebben aan de lichtheid van het leven. Hun ogen zijn ieder straaltje blijdschap of zonlicht ontwend geraakt. Sterker nog; totdat ze zelf op onderzoek kunnen gaan, weten ze niet wat licht is. Als ze voor de eerste keer per ongeluk overdag hun kop boven het maaiveld uitsteken, voelen ze zich als door een bliksemschicht geraakt. Ze stoppen direct hun kop weer onder het zand om daar hun opgelopen migraine te laten wegebben. Deze zielloze wezens hebben in hun binnenste een groot zwart gat waarin al het licht van hun prooien moeiteloos verdwijnt. Tot de dag dat er een lichtschuwe jongeling als oefening een hertje leegzoog. Op het moment dat de jonge lichtschuwer een flits van compassie voelde voor het kwetsbare diertje, straalde er wat schijnsel uit de kern van de beginner. De ouders schrokken zich rot van deze vage verlichting en poetsten hun kind zodanig bij dat het weer pikzwart werd. Dit voorval werd wonderbaarlijk genoeg tóch de eyeopener dat ook de lucifugum in staat zijn om een macaber licht te laten schijnen. En heel soms, als de lichtschuwenden het duister voor een milliseconde zat zijn, experimenteren ze onder de korenmaat stiekem met hun blacklight. Ze weten namelijk dat zolang ze geen wit dragen er geen enkel risico is en dat ze hun pikzwarte ziel toch wel zullen behouden.