Het nostalgische en warme geluid van een langspeelplaat is onevenaarbaar. Het blijft een mirakel hoe een diamanten naald de wonderschone klanken uit de groeven van de formica langspeelplaten gekrast kan krijgen. En dat keer op keer. Soms komen er door slijtage wat kraakjes en ruis in de muziek. Maar die klinken na een paar keer luisteren fijn vertrouwd en maken het geheel nog authentieker. Kabouter Stereoscheen hoort dit gehoorschone geluid voor het eerst als hij in een naburig dorpje loopt en bij een open raam van een klein huis de prachtige volle tonen hoort. Hij weet binnen te piepen en onderzoekt tijdens de slaap van de bewoners uitgebreid hoe zo’n grammofoon werkt. Want zo noemen de mensen het toverapparaat hoorde hij. Kabouter Stereoscheen is een uiterst handige kabouter. In een mum van tijd heeft hij een eigen exemplaar in elkaar gezet van een tak en een perfect ronde elfenbank. Hij bewaart zijn geheime platenspeler diep in het bos en is ermee in zijn nopjes. Iedere eerste maandag van de nieuwe maan zet hij namelijk een partijtje muziek op waar de boswezens van smullen. Hij roept alle ritmische krekels op die het echt in hun vleugels hebben om de strijkpartij te trillen. De mieren schuiven met takjes wat pittige ritmes en de muggen zoemen dan een aanstekende melodie. De motten dansen zij aan zij met de glimwormen. Hun wederzijdse aantrekkingskracht is onwaarschijnlijk groot. Als de plaat dan eindelijk gaat draaien, moeten de elfjes zich goed vasthouden aan de rand van hun bank. De middelpunt vliedende kracht houdt hen maar nét op hun plaats. Ze gieren hun giechels door elkaar en weven die door de klinkende ritmes en melodieën. Samen beleven ze een ultiem uurtje op het meest donkere moment. Het geeft hen een gevoel van saamhorigheid. Zo kunnen ze de duisternis beter aan. Met wat geluk is de nachtegaal ook nog in de buurt en slingert zijn schitterende aria’s golvend de zwarte nacht in. De kabouters zijn wel wat gewend als het gaat om gezelligheid, maar deze nieuwe maan-maandagen zijn toch de echte hoogtepunten van het jaar. Als het uur verstreken is, dekt kabouter Stereoscheen zijn grammofoon zorgvuldig af met wat mos. Hij ziet dat het ding in het midden wat roest begint te vertonen. Hij vraagt zich af hoe lang hij nog zijn draaiende diensten zal kunnen leveren. Komt tijd komt raad, denkt hij, niet wetend dat kabouter Spotniefee allang met andere oplossingen bezig is.