Terugkijken is er niet bij. Je móet vooruit. Je hebt een 21-daagse route gepland die in grote lijnen duidelijk is. Je kijkt naar de weersvoorspellingen. De diverse apps geven compleet verschillende berichten. Samen met je reisgenoten waag je het erop. Het aantal af te leggen kilometers is dusdanig groot dat je goed vooruit moet kijken om de gewenste doelen te behalen. Je reist, je kijkt je ogen uit, je ontdekt, soms voel je je enigszins thuis en precies op dat moment vertrek je weer naar de volgende bestemming. Als je aanleg hebt voor weemoed zweer je dat in een mum van tijd af. Op die manier kun je in het genieten blijven. Ter compensatie van je hechten, leg je een overkill aan mooie beelden vast. Zo kun je als je thuis bent nog eens op je gemak terugzien wat je allemaal gepasseerd bent. Het is allemaal té machtig en indrukwekkend om het achteloos zonder kauwen door te slikken. Maar vooralsnog moet je dit wel. Zestien plekken doe je aan. Ze voelen aan als minivakanties. Je bent jaloers op de rustig grazende koeien in de bergweides met hun vastgenagelde schuilhok. Op dat moment zou je ook wel de voorbijkomende bergweilanden leeg willen eten en die samen met smeltende glazig kijkende gletsjers in je pens laten lopen. In de netmaag zouden er dan watervallige fjordsappen bij stromen. De boekmaag leest de opgedane sculptuurlandschappen nog eens minutieus door. In de lebmaag valt daarna alles uiteen in witte strandkorrels en wordt er ruimte gemaakt voor volgende binnenkomende porties. De koe herhaalt deze cyclus met minimale pauze. Jij hebt die wél nodig. Je wandelt een paar keer heen en weer door al die duizelingwekkende waarnemingen en belevenissen. Je verricht de echte verwerking met terugwerkende kracht. Je start een serieus sporenonderzoek. Met je reisgenoten wissel je de ervaringen uit en de meest aangrijpende verhalen vertel je meerdere keren tegen familie en vrienden. Je onderzoekt waar je je stiekem toch teveel aan hebt vastgegrepen, omdat het zo oogverblindend mooi was. Je schrijft je wat leger en je droomt alle fragmenten tot een troebel klonterig papje. Het papje gaat net zolang door een filter totdat je systeem op orde is. De sporen zijn ook weer gewist. Zoals de koe haar melk geeft, maak jij je fotoboek. Door de beelden maak je de reis opnieuw. Langzaamaan vlakken de stressvolle momenten af en komen de mooiste herinneringen bovendrijven. Dat weet je uit ervaring. Je ben opgehelderd en voelt je vrij om nieuwe indrukken op te kunnen nemen. Het was een beproeving voor je zintuigen, maar je voelt geen spoortje van spijt.