Ergens in de vijfde eeuw vertelde Proclus, een Griekse wiskundige en filosoof, dat er ondergrondse geesten zijn. Ondergrondse geesten zijn buitengewoon slecht. Zij vallen mijnwerkers en schatgravers aan, veroorzaken aardbevingen en uitbarstingen en lokken mensen onder de grond om ze te doden. Je vraagt je wellicht af hoe de verbinding tussen de ondergrondse wereld en de voor ons bekende bovenwereld tot stand komt. Dat is vrij simpel als je het goed beschouwt. Overal waar de bovenwereld contact maakt met de onderwereld vinden die slimme kwaadaardige ondergrondse geesten hun grillige gangetjes om contact te maken. In mijnschachten, waterputten, onder riooldeksels, bij boomwortels op het punt waar ze in de grond schieten, bij afvoerputten, in liftschachten die in kelders onder de grond uitkomen en rond de scheuren in de aardkorst. Een vreemde verwarring is ontstaan toen de ondergrondse beweging in de oorlogstijd juist het goede voorhad met de mensen in nood. De onderaardse geesten vonden dat niet best voor hun naargeestige imago, maar konden op dat moment niet meer doen dan bij de bominslagen wat extra puinhopen te veroorzaken. Zo hoopten ze dat ze zoveel mogelijk schade aan zouden richten. Dan waren ze toch weer tevreden. Zolang het maar zo laag mogelijk bij de grond was. De ondergrondse geesten hebben net zoals de mensheid een moderniseringsslag gemaakt. Je kunt ze namelijk ook tegenkomen in het onderwatermenu, of beter gezegd, het ondergrondse scherm van de moderne digitale wereld. Ze zijn er wel, maar je ziet ze niet, tenzij je de functietoets met het alineateken aanzet waarbij alle onzichtbare markeringen ineens tevoorschijn komen. Je schrikt dan van de invloeden die er ongezien zijn. En hoe belastend dat is. Het vreet het geheugen van je computer op. Bij  ogenschijnlijk gewone bomen met vreemde doorgangen, staan de ondergrondse geesten vaak even om het hoekje te gluren. Graag laten ze met een takje iemand struikelen, zodat ze vervolgens aan hun voeten door de geheime ingang worden getrokken in de krochten van hun rotte wereldje. De ondergrondse geesten beslissen daarna wat ze het de arme ziel doen. Óf ze laten hem wegteren óf ze geven hem de vrijheid om hen in hun pure slechtheid mee te helpen. Ze hersenspoelen de gevangen ziel en kleden de persoon met één van hun lelijkste grondvesten. Ze lachen hun valse tandjes bloot als hun gevangene de belofte doet om de ondergrondse geesten te voorzien van nieuwe ingangen. Digitaal of in de klei; het maakt de ontaarde gangsters ondoorgrondelijk blij.