Na een lange reis ben je eindelijk op plaats van bestemming. Met een grote koffer en nét iets teveel tassen loop je naar de receptie voor de sleutel van je appartement. Je bent in een stad waar je al eens eerder was, dus het is enigszins vertrouwd. En toch ook weer niet. Als je van een andere kant aan komt, ziet alles er anders uit. Dus enkel door een andere richting op te lopen, valt er opnieuw veel te ontdekken. Eenmaal verlost van je spullen voel je je een stuk lichter en leer je de stad weer een klein beetje beter kennen. De buurten zijn net eigenschappen waar de grote straten als karaktertrekken vaste structuur aan geven. Het groen geeft de broodnodige sfeer en verbinding tussen al die losse onderdelen. Het is er overzichtelijk en vriendelijk. Je voelt je er thuis. Na een kleine week nadert de dag dat je weer naar huis moet gaan. Uit voorzorg zet je je bagage in het depot op de centrale receptie nabij het station. Laatmiddag ga je alles oppikken om als een pakezel naar het vliegveld te reizen. Je bezoekt nog wat laatste mooie plekjes en koopt een klein souvenirtje om ook thuis de stad nog even vast te kunnen houden. Enkele uren voordat je vlucht vertrekt, krijg je een mailtje dat je vlucht geannuleerd is. Van slag denk je: is dit een grap? Je belt naar de vliegmaatschappij, maar nee, het is ernst. Je zet je vlucht om naar de dag erop, boekt balorig een extra hotelnacht en gaat je bagage ophalen. Als een zigzaggende kameel loop je opnieuw door de stad te zeulen. Hoeveel je ook van de sfeer houdt, het is toch even schakelen. In het hotel aangekomen, meld je je aan en zie je de lift. Er staat een man met kinderwagen te wachten. Voordat je registreert dat je mogelijk voordringt, heb je je spullen al in de lift gezet. Blij dat je er dadelijk weer van verlost zult zijn. Boven aangekomen zet je de koffer op wieltjes uit de lift. Door het talud gaat de zware koffer aan de rol. Je probeert hem tegen te houden, maar hij keert uit eigen beweging terug naar lift, waar je rugzak nog staat te zuchten. Je hoort een ‘pling’; de lift wordt geroepen! Waarschijnlijk door de inmiddels ongeduldige mijnheer met kinderwagen. Snel trek je je koffer mee naar binnen en spring je naast je rugzak. Opnieuw kom je beneden aan. Met je mooiste glimlach kijk je naar de verbaasde jonge vader die door jouw koffer en tassenverzameling opnieuw onvoldoende plaats heeft. Verontschuldigend haal je je schouders op, denkt ‘barst’ en drukt op de knop die de liftdeuren versneld sluit. Door de oefening lukt het je deze keer wél om de bagage er op tijd uit te sleuren. Hinnikend van het lachen, loop je op een drafje naar je kamer. In de hoop dat je die arme man met wagen niet meer onder ogen hoeft te komen, toast je met een glas water ‘op de vlucht’ en duik je met napret maar vroeg je koffer in.