Er was eens een klein meisje dat nieuwslezeres wilde worden. Zij dacht dat deze ernstige mevrouw bepaalde wat er iedere dag uitgezonden werd. Toen later bleek dat ze geen talenknobbel had en ook geen mooie leesstem, was ze erg teleurgesteld. Ze kon haar plan op haar buik schrijven. Maar hoe dan ook; ze wilde wel graag in de huiskamers te zien zijn. Enkele jaren later kwam ze als tiener bij een tent van een waarzegger op de plaatselijke kermis. Hoewel het totaal tegen haar principes indruiste, stapte ze door de stoffige rode gordijnen naar binnen. Ze was toch wel nieuwsgierig of de waarzegger haar een aanwijzing kon geven voor een roemrijke toekomst. De waarzegger tuurde in zijn glazen bol. Er leek wel een kwartier voorbij te gaan zonder dat hij iets zei. Uiteindelijk raspte zijn krakerige stem: “Ik zie veel onduidelijkheid, chaos en frustratie. Ook veel gepraat, gedraai, gekonkel en verval. Het lijkt erop dat je een onzekere toekomst te wachten staat waarbij je te lange leste een soort van bekende ster gaat worden. Maar pas op dat hij niet valt.” Het meisje veerde op. Kijk, dát wilde ze horen. Tijdens het eten van een plakkerige suikerspin was ze de waarschuwende woorden van de waarzegger alweer vergeten. Het enige wat bleef hangen was ‘bekende ster’. Ze deed haar studies en bleef oplettend of ze ergens een goede kans zag opduiken. Op een bepaald moment besloot ze lid te worden van een plaatselijke politieke partij. Al snel kreeg ze het gevoel dat ze het daar niet ging maken. Ze wilde groter en meer. Zo legde ze connectie met een landelijke partij en plaatste zich op de lijst. Nog zonder illusies, maar met veel hoop dat dit het opwaartse pad was, belandde ze na een monsterwinst op een belangrijke plaats. Het was een heuse lancering. Haar lang gekoesterde wens ging in vervulling. Ze verscheen inderdaad in alle huiskamers waar de moed nog heerste om de televisie aan te zetten voor het laatste nieuws. Ze ploeterde rond in het regeringsgebouw. In haar mooiste jurken zocht ze haar weg tussen de vele kronkelende meningen en poogde haar stempels hier en daar achter te laten. Even leek het goed te gaan, maar het succes bleek van korte duur. Zo snel ze gekomen was, zo snel nam ze samen met vele collega’s weer afscheid. Toen ze thuis haar avontuur aan het overdenken was, had ze zeer gemengde gevoelens. Inderdaad, ze was bekend. Maar of ze nu een ster was geweest? Ineens drong het tot haar door. De waarzegger had gelijk gekregen. Ze was dan wel geen grote, maar wel een inmiddels gevallen ‘minister’. Toen overviel de slaap haar en dromenland voerde haar naar oorden waar gezagsdragers ook als het regent en stormt bewind konden blijven voeren.