Daar gaat ze… Nog warm door het vertrouwde nest, kijkt ze nog één keer om en zwaait naar ons. Ze verdwijnt richting de gates om te boarden en dan vliegt ze uit naar haar nieuwe avontuur. Richting een buitenlandse universiteit en een studentenhuis met allemaal onbekende mensen. Ze is er aan toe. Diverse emoties mengen in je lijf. Het is een gebonden soepje van blijdschap en verdriet in een maag van hard gebakken aardewerk. We moeten haar lang missen. Ons verbindend zonnetje in huis. Met wat zwaardere benen en gemoed lopen we samen terug naar de auto. Naar ons huis waar het goed is, maar ook een stuk stiller. Gelukkig vullen de hond, lieve mensen en bezigheden de diepste gaatjes in de ontstane leegte. Er ontstaat een nieuwe balans. Ze belt vaak en we merken dat het goed gaat. Op iedere foto straalt ze en ze vindt haar weg met haar zelf ontwikkelde kompas. Halverwege de periode vliegen we naar haar toe. De ontmoeting op het station is hartverwarmend. Ze rent op ons af en tranen rollen over je wangen. Wat een vertrouwdheid. Een geluksgolf spoelt ons blij. We zien haar weer in levende lijve en we kunnen haar zelfs aanraken. Op dat moment voel je pas goed hoe zeer je haar miste. Je had het geparkeerd in dat hoekje van je geest en nu laat het gapende gat zich bij deze hereniging in de ogen kijken. Een vreemde sensatie. Ze loodst ons als een soepele vis in helder water door de stad die haar past als gegoten. Ze kent vele wegen op haar duimpje en heeft fijne vrienden om zich heen. Je hart zwelt op van trots. Wat is ze volwassen en vrolijk. Na veel geklets, bezienswaardigheden en lol breekt het moment van vertrek weer aan. Nu zijn wij het die wegvliegen. Zwevend boven de stad waarin zij haar lustige leventje verder leidt, dreig je even in tweeën te scheuren. Je wilt blijven én je wilt naar huis. Uit die scheur stromen wat beekjes droefenis die door de sluis van je verstand worden genivelleerd. Het is goed zo; het hoort zo te gaan. Zij gaat haar eigen weg en wij vervolgen die van ons. Nog wat bibberig begin je te denken aan alles wat er thuis op je ligt te wachten. Hoe goed het ook was om even in het leven van je kind te stappen, het is ook kloppend om weer naar huis te gaan. Oost West Thuis Best. Je weet dat je nu de dagen kunt gaan wegstrepen. Het einde van de scheiding is in zicht. Gek genoeg besef je ook dat dit genieten zijn eigen tijd mag hebben en je gaat mee met die flow. Vol besef dat je liever een kind hebt dat ver weg gelukkig is dan dichtbij jou haar draai niet vindt. Je hervat jezelf en pakt je leven weer op. Je geniet met gezonde afstand van alle buitenlandse belevenissen en bent dankbaar dat je zo’n mooi jong op deze wereld hebt mogen zetten. We zijn trots op het wat legere uitgewoonde nest. Dat getuigt van goed gebruik. En nog trotser zijn we op wat er is uitgevlogen. Een wezen met een groot hart dat in staat is om voor zichzelf te zorgen en daardoor voor vele, vele anderen…