Het is alsof de lentekoningin handenvol witte bloemetjes heeft uitgestrooid over de grasvelden. Duizenden madeliefjes stralen je tegemoet. Van de kleine witte bloempjes met gele hartjes kun je liefelijke kransjes maken. Met je nagel maak je voorzichtig een sneetje in het steeltje en je steekt met het steeltje van het andere madeliefje door de ontstane opening. Je rijgt zo de witte bloemetjes met de gele hartjes als een slinger aan elkaar. Met zo’n kransje in je haar loop je dan als een bruidje te flaneren. Als je goed kijkt zie je dat madeliefjes aan de witte lintbloempjes donkerroze puntjes hebben. Je vraagt je af hoe dat komt. De koeien en paarden weten van nature dat ze de geneeskrachtige madeliefjes kunnen oppeuzelen. Zij vermalen deze bloempjes samen met hun dagelijkse portie gras tussen hun kiezen. De roze kleur verwijst naar de veelzijdige werking op het bloed. De witte kleur verwijst naar de ontstekingsremmende en harmoniserende werking en de gele kleur naar de lever en de gal. Het licht behaarde steeltje verwijst naar de werking op de huid en de slijmvliezen. Het werkt koortsverlagend en vermindert huiduitslag. Het veelzijdige madeliefje lijkt op een weervrouwtje. Ze sluit zich als het regent en opent zich voor de zon. Als je niet van onregelmatigheden houdt in je groene grasmat, maai je ze af. Maar het plantje is intelligent; het vermenigvuldigt zich door zaad en zijstengels nog beter zo. Het is een oersterk bloemetje; het verhoogt ook de menselijke weerstand. Het past bij mensen(kinderen) die er van de buitenkant uitzien als Hollands welvaren, maar zich van binnen minder sterk voelen. Deze mensen krijgen niet vanzelfsprekend de aandacht die ze nodig hebben. Het madeliefje krijgt ook teveel verkeerde aandacht als je het haar vraagt. Naast het ongewenste gepraal met een snel verleppende kransje, worden haar lintbloemetjes er soms één voor één uitgetrokken. De persoon die dit doet zegt er de zin bij: “ze houdt van me, ze houdt niet van me.” Steeds opnieuw! Het madeliefje vindt dit een wreed gebeuren. In eerste instantie dacht ze van deze mens te houden, maar na zijn gruweldaden, denkt ze er wel anders over. Het madeliefje wordt op slag een madestoutje en ze schreeuwt zo hard als ze kan dat ze inderdaad niet houdt van deze mens die haar witte ledenmaatjes zonder terughoudendheid amputeert. De plukker hoort niks en maakt haar kaal tot aan haar gele middelpunt. Ze spreekt het grazende vee in paniek toe: “De mensen zijn mijn Meizoentjes niet waard! Liever was ik in één pijnloze hap verorberd!” De lome grazers knikken begrijpend. De nog complete madeliefjes kleuren van pure angst nog roder in hun puntjes. Ze kunnen nu enkel nog hopen dat hun steeltjes en witte lintbloempjes met rode blosjes dit seizoen ongeschonden uit de strijd komen…