Oftewel – Chinees vergeet-mij-nietje

Het is oudjaar. Bespiegelingen over het verleden, heden en toekomst vliegen over de tafel heen en weer. Er zijn luid luisterende oren en er is broodnodig begrip. Wat is er veel gebeurd in het afgelopen jaar! Intense gebeurtenissen verdringen de onschuldige huis-, tuin- en keukenpraatjes. Door met gelijk gestemde mensen te delen, wordt de smart lichter verteerbaar en wordt de vreugde nog wat voller beschenen. Aangemoedigd door belangstellende tafelgenoten wordt er tot tranen toe gelachen om vertederend kolderieke anekdotes uit het verleden. Wat kennen ze elkaar goed en lang. Tijdens het huilen om het verdriet dat ook wel meer dan eens in ieders leven binnen sijpelt, breekt er door rustige relativering toch weer een waterig lachje door. Ze weten immers dat ieder een eigen last te dragen heeft en dat ze elkaar zo goed mogelijk stutten. Wat een rijkdom is dat. De jaarwisseling versterkt dit besef. De speelkaarten denken daar echter anders over. Ze vervelen zich stierlijk en proberen met alle macht de aandacht te vangen. Ze liggen er al minstens anderhalf uur werkloos op te azen om hun strategische slag te kunnen slaan. Ze voelen zich vergeten en verwaarloosd. Als er plots een climax van een schijnbaar authentiek Chinees vuurwerk schittert, kijkt het geconcentreerde gezelschapje op. Oh jee, het oude jaar is zonder enig seintje weggekropen via de achterdeur. Het nieuwe jaar staat al eventjes aan de voordeur te kloppen, overstemd door steeds harder wordend geknetter. Zou er ook hier sprake zijn van illegaal vuurwerk? Is het zo’n gevreesde cobra of is het een zever klappende tong van een Chinese hond? Snel wordt er getoast met de drankjes die ze toch al in hun handen hebben. Een heel speciaal biertje, een vruchtensapje en een glas water. Besloten wordt dat de popelende champagne voor een andere feestelijke gelegenheid wordt bewaard. Hopelijk komen er nog legio. Na enen worden de kaarten toch nog even ter hand genomen. Buiten wordt het wat stiller. Verdiept in het spel laten de mensen zich ineens helemaal niet meer in de kaart kijken en zijn alle bespiegelingen van de lucht. Ruitenvrouw geeft een zucht van verlichting. De boeren rispen wat klaver op. De twee van hartentroef zet schoppenkoning op zijn nummer. Alle andere kaarten laten zich stuk voor stuk in volle overgave op de tafel glijden. Of ze nu slaan of geslagen worden. Hun enige eenvoudige hoop is dat ze de volgende keer ook weer van de partij mogen zijn met pieken in overvloed en bar weinig misère.