Je neemt wat takjes, verschillende mosjes en bedekt dit met een laagje sprankel en er staat een mooi kerststukje op tafel. Mensen die omkomen in de kerstversiering, zullen mogelijk bijna verveeld kijken naar het zoveelste kunstwerkje. En daar waar de één zich druk maakt over hoeveel voorgerechten ze ‘in Godsnaam’ zullen gaan maken, maakt de ander zich sappel of hij überhaupt enige voeding binnen gaat krijgen. Overvloed hier, tekorten daar. De ongelijkheid is schrijnend. Maar wat doe je eraan? Ga je je eigen overvloed weggeven, zodat het tekort bij de ander krimpt? Én andersom: kun je een gift van een ander in dankbaarheid ontvangen? Zowel geven als ontvangen kan erg lastig zijn. Er spelen mogelijk allerlei gevoelens mee: tekortschietende angst, jaloerse vergelijking en gekwetste trots met als zachte tegenhangers dankbaarheid, respect en wederkerigheid. Iets om rekening mee te houden? In onze cultuur lijken we te zijn afgeleerd dat afhankelijkheid van elkaar heel prettig kan zijn. Misschien is het zelfs juist de ultieme bedoeling van het leven! Sommige mensen proberen te ontkomen aan de afhankelijkheid door te leven in sobere bescheidenheid. Hoe minder bezit, hoe minder zorgen is hun mogelijk hun motto. Daar zit wat in. Bezit geeft zorgen én verantwoordelijkheid. Als je niet uitkijkt neemt het de regie van je leven zelfs over. Een vreemde vorm van het verkrijgen van keelsnoerende adembenemende vrijheid. Dat geldt natuurlijk ook voor de andere kant; de soberheid kan uitmonden in uitmergelende uitputtende armoede. Helaas hebben mensen hun oordeel snel klaar over het hebben van weinig of veel middelen. De etiketten met ingeprente vooroordelen zijn, bewust of onbewust, maar al te snel op de ander geplakt. Het is de kunst van de middenweg. En waar die loopt, kiest iedereen zelf. Dus of je nu aan een acht gangen diner jezelf te buiten gaat en met pepermunt je oprispende zure overvloed wat moet dempen of dat je genoegen neemt met een waterig soepje van een liefdadigheidsinstelling; hopelijk ben je in staat om je eigen situatie te overzien. Zodra je dat kunt, heb je meestal nog de keus. Óf je loeft op óf je loeft af óf je blijft dezelfde koers in je leven varen. Wat centraal zou mogen staan is het zelfrespect. Als je dat in ere kunt houden, heb je ook ruimte om de ander te zien en te eren. Daarvoor is het niet nodig om hetzelfde te zijn. De één koopt een luxe stukje bij de duurste bloemist, de ander maakt de kerststukjes zélf van bijeen gesprokkelde gevonden voorwerpen en nóg een ander bewondert de wilde spontane kerststukjes in de natuur. Welke variant je ook kiest; doe het met passie en goede bedoelingen, zodat je eigen kerstster het hele jaar door straalt. Liefdevolle kerstdagen gewenst!