Dit is een verhaaltje van niks. Het gaat over niets specifieks. Het bevat leegte. Niets anders dan ruimte. Eindeloze zeeën van ledigheid en gapende grote gaten. Nee, sterker nog: je ziet er helemaal geen gat in. Alles is namelijk één grote leemte. Er zijn geen contrasten. Alle mogelijkheden staan open. Zoals je bent voordat je begint aan je aardse leven. Niemand kent je nog en je kent jezelf ook niet (meer). Je voelt jezelf ook niet. Je bent enkel. En je bent niemand in het bijzonder. Er zijn geen viersprongen, geen zevensprongen, maar het is een sprong in het talloze. In die speling zweef je. Je hebt geen enkel idee. Je hebt ook geen mening of oordeel. Je kunt alle kanten op.  Keuzestress bestaat niet, omdat je het principe niet kent. Er is namelijk geen barst. Dus niks om te kiezen of ergens iets van te vinden. Er is een potlodentekort om al die lacunes in te kleuren. Maar je weet niet wat potloden zijn en wat inkleuren betekent. Geen enkele meerkeuzevraag is ingevuld. Want ook die zijn er niet. De stembussen zijn nog niet geopend, omdat die geen functie hebben. De missverkiezing moet nog bedacht worden, omdat er nu eenmaal geen verschillen zijn. Je laat je volledig onbewust glijden en begeleiden naar de plek die je blijkbaar roept. De komt uit op een plaats die op dat moment het beste met je resoneert. Wacht even… Is dit wel een verhaaltje van niks? Of is het juist een verhaaltje van alles? Van hoe alles is zoals het is. Hoe alles verbonden is. En alles gewoon goed is. Bestaat het aardse bestaan uit een onnodig afgebroken oneindigheid? Zou je je met dat idee in het achterhoofd in volledig vertrouwen kunnen laten begeleiden en glijden naar de voor jou meest geschikte richting en locatie? Wat zou dat heerlijk zijn. Of vind je dit maar niks? Dat maakt niets uit; alles is ook goed!