Wat zou je veranderen als je echt ten diepste zou beseffen dat alles wat je met de beste intenties doet voor de ander, je ook doet voor jezelf? En andersom; wat zou je wijzigen als je zou waarnemen dat alles wat je doet om de ander te beschadigen, je ook aan jezelf stuk maakt? Mogelijk zou dit een aardverschuiving teweegbrengen. En niet enkel op politiek niveau. Als je zintuigelijk zou kunnen registreren dat we met z’n allen uit één groot weefsel bestaan dan zou je waarschijnlijk vanzelf uiterst zorgvuldig gaan letten op je gedachten, woorden en daden. Je zou bij inzet van negativiteit in welke vorm dan ook immers meteen de consequenties zien. De draden tussen jou en de ander raken verward of verschieten van kleur. Ze gaan pluizen, worden dof of krijgen haken. Soms gaan ze zelfs kapot. De gevolgen van onze interventies kunnen we weliswaar vaak niet waarnemen, maar het lijkt er wel op dat de consequenties van ons handelen steeds sneller merkbaar zijn. Hoe meer je verbonden bent met het onderwerp of de mens, hoe beter de reacties voelbaar zijn. Als je verbonden bent met dikke korte draden, zullen ze grotere impact hebben dan de lange dunne. Maar onderschat ook die subtiele verbindingen niet. Ze kunnen wel degelijk doordenderen in je systeem.  Als we naar het wereldtoneel kijken, lijkt het erop dat het fenomeen van onderlinge verbonden afhankelijkheid compleet wordt vergeten. Stekelige splijtzwammen staan aan de regeringsroeren. We moeten opletten dat we niet met hele continenten tegelijk opnieuw in de val van haat trappen. Kijk je verbindingsdraden daarom dagelijks na, voel of ze oprecht zijn vastgehecht. Als ze niet meer glanzen, kun je ze eens afstoffen of in een handwasje gooien. Met wasmiddel voor delicate stof. Zo blijf je zuiver in je contacten en kun je al het overbodige en onnodige afval met regelmaat verwijderen. Ook kun je energie steken in het spinnen van (ver)nieuw(d)e draden. Je web kan niet groot en stevig genoeg worden. Ook al doe je dat in je eentje en lijkt het een nietszeggend gebeuren op wereldniveau; je zou toch maar eens de spin zijn die wat zwartheid in haar web kan witwassen. Of ben je liever de frêle vlinder die met haar fragiele vleugelslag het aan de andere kant van de oceaan liefde laat stormen? De grote kaardenbol doet het op zijn eigen manier. Hij zet zijn stekels overeind van ergernis over alle onvrede om hem heen. Zonder besef reinigt en ontwart hij alle vezels die voorbij vliegen. Soms brengt hij de vezels door zijn klittende evenwijdige patroon zelfs bij elkaar. Hij kijkt dan verbaasd en, al is het maar voor héél even, verliest zijn stekeligheid het van de verwondering.