Het fraai gevormde blaadje van het Robertskruid ofwel Geranium robertianum, kleurt soms naar een prachtig dieprode kleur, net zoals de stengeltjes. Als je goed kijkt zie dat het blad overal kleine haartjes heeft. Dat verwijst naar de werking op de huid. De zaaddoosjes lijken op een ooievaarsbek. Geranos is dan ook het Griekse woord voor ooievaar. Robertskruid heeft als onaangename eigenschap dat hij als enige in zijn familie van ooievaarsbekjes ontzettend stinkt. Als de omringende plantjes even wat minder verdraagzaam zijn, wordt hij ook wel eens uitgescholden voor stinkende ooievaarsbek. Misschien dat hij daarom veel van de kleur rood bloost in zijn blaadjes en stengels. Hij voelt zich ongemakkelijk vanwege zijn geur, maar hij kan er niks aan doen. Hij is nu eenmaal met een sterke odeur geboren. Als je hem ziet en opmerkt wat een prachtig plantje het eigenlijk is, begint hij te stralen en kleuren zijn wangetjes eveneens rood. Maar dan van puur plezier. Ruberta betekent rood en tevens is de naam een eerbetoon aan de bisschop Robert van Molesme die in de elfde eeuw de bloedstelpende werking van het kruid ontdekte. Later is ervaren dat dit plantje nog veel meer doet voor het bloed. Ook reinigt, verrijkt en balanceert hij de samenstelling en de druk van het bloed. Met behulp van het Robertskruid kan het bloed via de huid vuil afvoeren. Tevens reinigt het bittere kruidje door de lever, de alvleesklier en de nieren te activeren. De looistoffen laten samentrekken en kunnen zelfs kleine niersteentjes uitdrijven. Het plantje geeft veel kracht. Het mooi gevormde iele Robertskruid groeit vroeg in het voorjaar tot november. Van de meestal roze, heel soms witte, bloemetjes wordt tinctuur gemaakt. Als je Robertskruid samen met brandnetel in een zalf verwerkt ontstaat goede trekzalf. Robertskruid helpt op emotioneel gebied om de mens meer ‘ik-kracht’ te geven. Gebruik van het kruid maakt het gemakkelijker om te laten zien wie je bent. Dus die stinkende ooievaarsbek bezit de eigenschap om de mens te stimuleren om zich te tonen zoals hij in al zijn puurheid is. Die mens is in staat om zichzelf te omarmen en neemt zijn onwelriekende adem en ongemakkelijk aanvoelende rode konen voor lief. Die mens durft te geuren in al zijn authentieke kleuren. En wie wil dat diep in zijn hart nu eigenlijk niet?
