Je loopt in een prachtig landschap vol met leven. De kleuren zijn prachtig, de geuren intens, de insecten, vogels en vlinders dartelen vrolijk rond. Je komt zintuigen tekort om alles op te kunnen nemen. Op zo’n moment raak je vervuld van schoonheid. Waar beleef je dat nou eigenlijk? Diep binnenin je lijf, meestal zo rond je maag- en hartstreek begint er iets te fladderen van blijdschap. Is dat je ziel? Stel dat dit zo is. Is de ziel dan de sensor die opflakkert als een lampje zodra het verstand en de zintuigen waarnemen waar ze behoefte aan heeft? Zover we weten is de taak van het verstand om de schoonheid te registreren en vraagt om getraind, uitgedaagd en gebruikt te worden door de dingen die het waarneemt. Bijvoorbeeld door zaken een naam te geven, te ordenen of te associëren met eerdere observaties. Het zintuigelijk waarnemen maakt dat zaken objectief bekeken kunnen worden en het schift of alles wat je ziet wel voldoet aan de regels van de logica. Stel je de situatie eens voor dat je een leeuw ziet opduiken uit een Nederlandse boerensloot. Dat voldoet niet aan de regels van de logica. Mocht de leeuw er toch echt rondsluipen, geven de zintuigen het lichaam de opdracht om te vechten of te vluchten. Als dat beide niet lukt, bevries je. Met alle gevolgen van dien. De ziel is mogelijk niet alleen een sensor. Het zou ook de spin in het web kunnen zijn. Gecentreerd tussen het ordenende verstand met de opnemende zintuigen en het rijk van de geest. Dat zou betekenen dat die geest weer nét iets anders is dan het verstand, de zintuigen en de ziel. De geest is in deze zienswijze de unieke fijnstoffelijke substantie die jouw ziel, verstand en zintuigen in verbinding brengt met elkaar. Dit totaalpakketje maakt jou herkenbaar voor de ander. De geest is ook de stof die jouw geheel verbindt met de omgeving. Maar wie van dit stelletje eenheden zou de hoogste baas zijn? Zou de ziel de kapitein zijn die de uiteindelijke koers bepaalt en je laat voelen wat jouw juiste pad is? Zet je je zintuigen, verstand en geest in als werktuigen om dit te onderzoeken? Of kan het ook andersom? En zouden de geest en ziel het tweespan zijn dat de fysieke dood overleeft? Want er is een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat een deel van ons eeuwigheidswaarde heeft. Of zou het enkel de zielsvonk zijn die verder gaat, op zoek naar een volgende ontwikkelstap? Genoeg gefilosofeerd. Het blijft een ingewikkelde kwestie hoe dit nu precies in elkaar zit. De mens is een complex en ingenieus wezen. Het is het niet zo belangrijk hoe het exact zit. Waar je het ook beleeft, hoe het ook verband houdt met elkaar en wat de beste verwoording ook is: geniet en straal! Dan strooit jouw lichtje royaal liefde rond en zal het menig uitgebluste geestkracht opnieuw doen oplaaien.