Soms gebeurt het dat je totaal uit je comfortzone wordt gerukt. Dat kan komen doordat je iets nieuws probeert of omdat er iets wezenlijks verandert in je dagelijkse leventje. Dan besef je ineens heel goed hoe je gehecht bent aan routine en structuur. Je schildje wordt zwart en krijgt rode stippen in plaats van het vertrouwde andersom. Je lijkt een allochtoon in zijn eigen land. In je hoofd ontstaat chaos, omdat niets meer vanzelfsprekend is. Over alles moet je nadenken en een logische volgorde in je handelen ontbreekt. Juist op die momenten kunnen alle dingen zich tegen je te keren. Alles lijkt te mislukken. Op zo’n bewuste ochtend word je veel te vroeg wakker. Je lijf protesteert. Het wil nog slapen. Je wilt je dag echter goed voorbereiden en gaat op zoek naar die handige rugzak. Nergens te vinden. Na alle koffers te hebben uitgespit, blijkt hij heel stiekem verscholen te zitten in een klein hoekje. Als hij je had kunnen uitlachen, had hij dat vast gedaan. Vervolgens raap je de inhoud voor het rugzakje bijeen. Het kan maar gebeurd zijn. Je wilt je OV-kaart uit de pasjeshouder vissen om zo aan de peperdure parkeerkosten in de stad ontkomen. Wat blijkt: alle passen zijn er, behalve je OV-kaart. Je hoofd tolt nog van vermoeidheid en van het nieuwe raadsel. Je zoekt in alle zakken van je jassen en broeken. Nergens te vinden. Dan de pas maar blokkeren, want van je rekening is een bedrag afgeschreven waaruit je kan opmaken dat een vreemdeling met jouw OV-kaart heel Nederland aan het bezichtigen is. Na het wijzigen van het allang vergeten wachtwoord en een telefoongesprek met een OV-medewerker die je slecht verstaat, lukt dat met de nodige moeite. Je besluit een treinkaartje te kopen op het perron met je gewone betaalpas. Dat lukt meteen. Blij met deze voorspoed loop je richting het perron. Het perron blijkt omringd te zijn door dranghekken. Op het perron hangt een bord waarop staat dat er precies dit weekend geen treinen rijden. Met je onbruikbare kaartje in de hand stap je in je auto om dan maar uit pure frustratie naar de allerduurste parkeerplaats te rijden. Op dat moment begin je te schateren. Wat een grap. Het universum daagt je vast weer eens uit om rustig te blijven in benarde omstandigheden.  Op het moment dat je dát doorhebt, lijkt het onheil te keren. Je schildje kleurt terug naar rood en krijgt zijn vertrouwde zwarte stippen terug. Je bent weer thuis in jezelf. Je voeten staan weer op de grond en je kunt het leven weer aan. Je besluit dit goed te onthouden voor een volgende keer en pakt op het eerste het beste terras een kop sterke koffie. Je wilt je niet meer zo snel uit je ritme laten halen. Niet door de wekker en niet door je bedenksels. De rest van de dag verloopt zo soepel als een vers gekookte bamisliert.