Deze honderden jaren oude varen met de naam Stradivarendus staat met zijn gebogen koppie rustig zijn tijd af te wachten tot hij zich zonder gêne verder uit kan strekken. Deze opgedraaide tijd vindt hij echter om een bijzondere reden ook erg prettig. Door deze vorm kan hij namelijk heel even fungeren als viool. En laat dat nu net zijn lievelingsinstrument zijn. Hij is door de lokale konijnenfamilie zelfs vernoemd naar het bekende violenmerk, omdat zijn gelijkenis zo treffend is. Om zo lang mogelijk te genieten van zijn ‘viooltijd’ probeert hij zijn opkomst daarom ieder jaar ietsjes langer uit te stellen. Ook al kan hij zijn rollende ritueel inmiddels dromen en weet hij dat er uiteindelijk geen houden aan is. Hij knijpt zich vanuit alle punten van zijn opgevouwen blad via dunne vaatjes vast aan zijn wortelstok, om zo de spanning aan te kunnen en vraagt de spinnen wat verstevigend web om hem heen te draaien. Hij voelt zoals ieder jaar dat het blad er richting de lente steeds meer naar verlangt zich in al haar glorie te laten zien. Stradivarendus moet er een beetje om lachen. Natuurlijk zal hij straks met zijn geveerde blad pronken. Zijn miljoenen sporen zullen rijpen en zorgen voor vele nieuwe nakomelingen. Hij hoopt erop dat hij jaarlijks tientallen nazaten produceert, zodat er een heus varenbos ontstaat. Op dit moment staan er al een dertigtal erfgenamen om hem heen. Hij probeert zijn Stradivari-familie met zijn wortelstok tekens te geven om nog even te wachten met het afrollen. Met name de popelende jonge varens snappen er niet veel van. Totdat de schemer aanbreekt en er een leger kwebbelende konijnen aan komt huppelen. Ze nemen hun positie op hun achterpootjes in bij de varen van hun keuze en beginnen naar hartenlust te strijken met een krom gebogen twijgje dat opgespannen is met een taaie grasspriet. De oudere varens laten een wat lager geluid horen en de jonkies een hogere toon. Er ontspinnen zich prachtig zuivere akkoorden waardoor de omringende natuur stil valt. De jonge varens hebben het nu begrepen. De oude varen stond niet voor niks te knikkebollen als een stoffige vioolkop. Hij had niet enkel romantische ideeën. En voor even voelde de groep varens zich als een chique Philharmonisch orkest. Ze namen zich voor om volgend jaar nog strakker opgerold boven de grond uit te komen, zodat ze nog langer van hun samenklanken konden genieten. Stradivarendus glimlachte gelukkig en liet zijn konijn, zo lang het nog kon en met vibrerende vreugde, de eerste viool spelen.
