In de middeleeuwen kregen winnaars van toernooien een krans versierd met ereprijs. Het plantje dat familie is van de weegbree, is eeuwenlang ingezet als medicijn tegen longtuberculose, jicht, oorpijn, maag- en leverklachten, diarree, astma en huidziekten. Plinius de Oudere (23-24 na Christus), een Romeinse militair, politicus en historicus, was misschien astmatisch aangelegd. Hij stierf doordat hij na de uitbarsting van de Vesuvius hulp wilde gaan bieden aan de omringende dorpen. In de overleveringen kan gelezen worden dat hij mogelijk is overleden aan de rook en as die in de lucht hing. Plinius zou het plantje ereprijs dus goed hebben kunnen gebruiken. Hij was erg menslievend en ruimdenkend. Hij zou waarschijnlijk andere mensen het genezende bloemetje hebben gegund. Zelfs ten koste van zichzelf. Een citaat van Plinius luidt namelijk: “Ik misgun anderen niet, zoals zoveel mensen, iets goeds wat ik zelf moet missen. Integendeel, ik voel een bepaald soort genoegen als ik zie wat mij ontzegd blijft volop voor vrienden beschikbaar is.” Dit is een hoge vorm van naastenliefde en zet aan tot denken. Wat jij zou doen als je in een zelfde soort situatie zou verkeren? Zou je de kracht hebben om de ander boven jezelf te verkiezen? Als je dit in het dagelijks leven kan toepassen, gaat dit een verschuiving brengen in de wereld. De wereldvrede zou ineens heel dichtbij zijn. Het is de vraag of Plinius dit al wist en aanvoelde. Het antwoord op deze vraag maakt niet uit. Hij verdient met zijn onbaatzuchtige levenshouding sowieso postuum alsnog de ereprijs.