Is dit een ijzige acht of is het een glazen lemniscaat? Het voorwerp liet zich vinden op straat toen het thema ‘oneindigheid’ in gedachten een eigen gangetje ging. De synchroniciteit blijft bijzonder, hoe doodgewoon het waarschijnlijk ook is. Oneindigheid… Je voelt het vooral in je geest en ziel. Tijdens het leven kun je een diepe indruk in veel gevallen tot in de details blijven herinneren. Een heel leven lang. Je weet meestal nog precies hoe de ruimte waarin je was eruit zag. Hoe het daar rook. Welke mensen in de buurt waren. Welke dag het was en of de zon scheen. Deze gebeurtenissen vormen je. Het zijn een soort van stempels die zich in jouw geest drukken en een imprint vormen waarop de volgende gebeurtenissen zich stapelen. Als dit fijne dingen zijn, zijn die stempels een heerlijk fluwelen ondergrondje of een vangnet in moeilijke tijden. Je weet tenslotte uit ervaring dat het leven heel mooi kan zijn. De gevoelens die bij de onverwerkte vervelende ervaringen uit het verleden horen kunnen opnieuw de kop op steken op momenten dat er een veelal onschuldige trigger in jouw omgeving of in je eigen gedachten komt die je herinneren aan het opgelopen trauma. Dit kan je in een fractie van een seconde uit je evenwicht trekken. Je ziel zal in elkaar duiken en pijn doen. Je krijgt de gezette stempels pas weer anders ingekleurd of vervormd als je er heel bewust mee bezig bent. Dan kun je als het ware de ijzeren indruk laten smelten door veel aandacht. Deze aandacht stookt het vuurtje op en als het op zijn heetst is, kan de stugge stempel vervormd worden naar een prettiger beeld dat een nieuwe grond mag vormen voor komende belevingen en indrukken. Dit is de basis van veel methoden die trauma’s laten verwerken. Als de geest hernieuwde rust heeft gevonden, zal je ziel een feestje fladderen. Het durft zijn vleugels weer uit te slaan en het leven te vieren. Lozen van onderdrukkende en onderdrukte zaken, laat je voelen dat je niets anders bent dan een oneindig wezen. Je bent als het ware belichaamd in de ene helft van de acht, transformeert in het middelpunt en komt in de andere helft van de acht weer ten volste tot leven. En dat gaat zo maar door. Of zou het andersom zijn? Bevindt ons aardse leven zich juist in het kruispunt? Zijn we in ons aardse leven veel kleiner dan dat we in onze volle glorie zijn? De uitdaging is hoe dan ook om er een festijn van te maken in het hele lemniscaat. Laten we een hemel op aarde scheppen en wie weet daarna een aarde in de hemel. Want als mensen zich weten te gedragen is onze planeet is zo gek nog niet…